Gemengde gevoelens

Na me ruim 4 maanden met ziel en zaligheid te hebben ingezet komt er na vandaag een einde aan mijn vrijwilligerswerk bij Vluchtelingenwerk.
Toen ik er aan begon wist ik van te voren dat deze dag hopelijk voor mij snel zou komen. Vandaag is het dan zover. Ik heb weer werk!!
Dus met gemengde gevoelens wordt dit voorlopig mijn laatste blog. Super blij natuurlijk, maar aan de andere kant ook jammer dat ik nu geen tijd meer heb voor dit dankbare vrijwilligerswerk.

Uiteraard zal ik er zijdelings bij betrokken blijven, maar naast een 40-urige werkweek wordt het lastig om nog iets direct te kunnen betekenen.

Iedereen bedankt voor het volgen, de spullen en andere zaken die ik de afgelopen tijd heb mogen ontvangen.
Wie weet tot ziens/schrijfs....

Van harte gefeliciteerd

Zaterdag 24 augustus gaat mijn telefoon. "Goede morgen met Rahel. Mijn broertje is vandaag jarig. Komen jullie ook?"
Helaas moet ik hen teleurstellen. Mijn eigen dochter is ook jarig en het hele weekend staat alweer volgepland met allerlei activiteiten. "We komen maandag wel even" antwoord ik haar. "O, oké"

Maandag avond dus met mijn 3 meiden en een aantal kleine kadootjes op weg naar Wapenveld.
We worden besprongen als we uit de auto stappen en moeten meteen in de woonkamer gaan zitten.
Esey begint driftig met het uitpakken van zijn kadootje en is zichtbaar blij met de inhoud
We hebben gekozen voor 2 plaatjes boeken. Eentje gaat over alle daagse voorwerpen in en rond het huis en de andere over dieren. Als extraatje hebben we ook een kauwgomballenautomaat met inhoud voor hem ingepakt.

De eerste ballen verdwijnen direct in zijn mond en al kauwend worden de nieuwe boekjes doorgenomen. Elk plaatje en woord wordt samen met zijn moeder doorgenomen.
Onder tussen genieten wij van een glas frisdrank en door de overbuurvrouw (ook vluchteling) gemaakte koekjes.
We hebben de grootste lol wanneer er naast het benoemen van de beesten ook de geluiden erbij worden gemaakt.
Ondertussen krijg ik een stapel post en loop deze met moeder door. Na alles te hebben uitgelegd en/of ingevuld nemen we weer afscheid.
Op mijn beste Tigriaans zeg ik "Maha Salama" (tot de volgende keer). "Maha Salama" wordt er in koor geantwoord.
Op de terugweg naar huis nog even via de brievenbus gereden om enkele antwoord-enveloppen te posten.